Потрага по душата
"Отворање" е првиот чекор кон себе, кон внатрешниот мир, кон својата душа.
Серијал Отворање (6 видеа)
Епизода 1: Што е тоа што го барам?
(Природа, Слики) ️Епизода 2: Како работи умот?
Во претходното видео го најавив постоењето на битието што го именував како мојата душа и ви прикажав како првично изгледаше мојата потрага по неа.
Пред да продолжам понатаму со излагање на повеќе информации околу душата, ќе треба претходно да разгледаме неколку битни работи, од кои првата е како работи умот?
Или поточно како работи сеќавањето во умот, односно како се присетуваме на некои настани од нашето минато.
И така доаѓаме до поимот асоцијација или асоцијативно поврзување, па да го разгледаме малку повеќе овој поим.
️Асоцијативно поврзување
Кога ќе дојдеме во допир со некаква информација, нашиот умот веднаш по асоцијација може да не однесе на некој настан од нашето минато и да ни прикаже одредени импресии од тој настан, кои патем можат да бидат проследени со соодветни чувства, пријатни или непријатни.
Овие информации можат да бидат говорни, визуелни, може да биде некој мирис или некој вкус, а често се случува да биде тоа и некоја музичка нумера, особено некоја романтична или љубовна песна што ќе ни евоцира спомени од нашето минатото.
Значи сеќавањата во умот работат по принципот на асоцијација или уште можеме тоа да го наречеме и асоцијативно поврзување.
Да разгледаме сега неколку примери.
️ ️Пример 1 – Говорна асоцијација:
Се среќавам на улица со еден пријател од младоста, што не сум го видел долго време и онака додека си муабетиме едно време ме прашува:
Се сеќаваш ли кога бевме на одмор во Претор?
Импресија:
Ехх Претор, кога езерото сеуште не беше повлечено, летувањето таму беше многу интересно. Се сеќавам дека водата беше убава за капење, имаше многу луѓе по плажите, а навечер се правеа добри забави со акустични гитари, на некоја клупа обично или на некое кајче извадено надвор од езерото.
Уште се сеќавам дека во тоа време и сонцето сеуште светеше жолто!
Што се случи во меѓувреме, како од жолто стана бело, не ми е сосема јасно, иако си имам своја теорија, меѓутоа сега нема да дискутирам за тоа бидејќи не е духовна тема, па можеби во некое друго видео 
️ Пример 2 – Визуелна асоцијација:
Слика од Базука мастика.
Импресија:
Кога ќе ја видам ова слика, мојот ум веднаш ми вади некои спомени од моето детство, на пример кога дома ќе си најдиш пет денари во некоја фиока, па со трчање одиш на продавница да си купиш мастиче.
Се сеќавам уште дека овие мастики можеа да бидат малку незгодни за џвакање, оти беа дебелки и многу тврди, па ако не беше топло времето ќе треба малку повеќе да внимаваш како џвакаш за да не искршиш некое запче….еххх мастиките од детството 
️ Пример 3 – Музичка асоцијација:
Песна: Can’t Take My Eyes Off You
Рефренот:
I love you, baby
And if it’s quite alright
I need you, baby
To warm the lonely night
I love you, baby
Trust in me when I say
Oh, pretty baby
Don’t bring me down, I pray
Oh, pretty baby
Now that I’ve found you, stay
And let me love you, baby
Let me love you
Импресија:
Секогаш кога ќе ја слушнам ова песна ме потсеќа на времето кога бев студент и кога патувавме со возот Скопје-Битола. Една вечер си направивме таква убава забава на ова песна, толку беше весело, сите распеани, разиграни, што и ден денес ми се навраќаат убави спомени.
Поздрав до друштвото ако го гледаат ова видео!
Ете тоа е таа асоцијација и така работи умот кога се сеќаваме на настани од нашето минато.
И сега стигнавме до главниот дел на ова видео и за таа цел сакам да поставам едно многу интересно прашање:
Дали со помош на асоцијација можеме да се сетиме на некој настан, кој не е од нашето минато, туку е од нашата иднина?
Колку и да изгледа тоа неверојатно, мене ми се случи!
Немам објаснување, не знам како, но се случи!
После една музичка асоцијација, јас успеав да се сетам на еден многу битен настан, кој што не беше дел од моето минато, туку на накој начин можеме да речеме, дека беше дел од мојата иднина.
️И кој е тој настан?
Се сетив на постоењето на мојата душа!
И пред да почнам да зборувам за моето неверојатно искуство, треба претходно да ви образложам уште една важна работа, а тоа е како изгледаше околината во која што се случи тој настан. Но за тоа ќе треба да го изгледате наредното видео, кое што е насловено “Моќта на тишината”.
Ви благодарам што ме слушавте и се гледаме наскоро.
️Епизода 3: Моќта на тишината
Во претходното видео ви навестив како со помош на една музичка асоцијација, успеав да се сетам на постоењето на мојата душа.
Сакам да напоменам, дека состојбата на мојата свесност, во која што се случи тој настан не беше вообичаената секојдневна свесност, туку нешто поинаква. Во тоа време јас почнав да практикувам една нова интуитивна техника, која што покасно ја именував како “Спокојно седење”. Што значи “Спокојно седење”?
Тоа значи, во просторија во која има тишина, релативна тишина, колку што дозволуваат условите, седнуваш на столица со исправен рбет, заземаш позиција која ти е удобна и откако ќе се наместиш убаво, престануваш да мрдаш.
Си седиш така спокојно, но не се поместуваш воопшто, не се чешаш, не ја преместуваш ногата полево-подесно, едноставно не мрдаш повеќе ниту со прст!
Пробуваш максимално да го опуштиш телото секаде каде што ќе почувствуваш напнатост и се стремиш да се релаксираш колку што е можно повеќе.
Останувааш во таква состојба онлку време, колку што ти е удобно.
Во деновите кога јас го доживеав моето искуство, седев по неколку часа на ден, обично од 4ч до 6ч.
Спокојно седење
Ете така изгледа техниката “Спокојно седење” и кога би се обидел да ја опишам накусо, со неколку клучни зборови, тие би биле:
-Тишина
-Релаксација
-Неподвижност
И овде сакам да ја потенцирам важноста на последниот поимот, неподвижност.
Неподвижноста е толку многу битна во овој процес, што слободно можам да речам дека таа претставува “тајната состојка” која ги отвора вратите кон подлабоките сознанија, како за себеси така и за тоа што го нарекуваме реалност.
Зошто го практикував ова?
Примарно, за да видам до кој степен можам да го смирам умот!
Секундарно, за нови духовни сознанија!
Умот и телото се тесно поврзани, па ако успееме да го смириме и релаксираме телото, со текот на времето и умот ќе се придружи. Тоа може да доведе до таква една спокојна и мирна состојба, каде што ќе нема ниту една мисла во главата.
Апсолутна тишина!
Не знам дали некои од вас успеале да доживеат нешто вакво, но ова искуство е неверојатно. А кога ќе ти се случи за првпат малку е и шокантно, во смисла на изненадување.
За првпат во твојот човечки живот, никој не ти “брчи” во главата, а ти сепак си тука, целосно присутен и само набљудуваш.
Кој сум јас во тишината?
И во една таква состојба на апсолутна тишина, сосема природно ќе ти дојде прашањето:
Добро бе, па кој сум јас?
Кој сум јас, кога сега е веќе јасно дека не сум тој, што мислев дека сум?!?
Кој сум јас, кога не се поистоветувам со содржината на мојот ум?
И така постепено почнав да сфаќам, дека потрагата по духовни сознанија, е всушност потрага по себеси. Потрага по сопствениот изгубен идентитет, меѓутоа идентитет не како човек, туку како душа.
Кој сум јас, не како човек, туку како духовно битие кое што е независно од формата, независно од просторот, независно од времето?
Ова прашање е многу важно. Размислете за него.
Да се вратиме повторно на тишината.
Во состојба на апсолутна тишина и сетилата работат малку поинаку неголи вообичаено, односно работат со својот полн капацитет. Па сликата што ја добиваме за реалноста е побогата со импресии и на тој начин е поблиску до апсолутната реалност, ако може така да се изразам.
Со ова сакам да укажам дека апсолутно смирениот ум има подобра перцепција на реалноста, отколку немирниот ум!
И уште повеќе: само апсолутно смирениот ум има капацитет да го препознае нашиот духовен идентитет.
Хаотичниот ум нема никаква шанса за тоа, колку и да се труди. Мој совет за спокојното седење
И тука би сакал да упатам едно мало предупредување, до сите од вас кои го практикуваат ова или кои ќе го практикуваат во иднина. Би сакал да истакнам дека со долгорочно седење во тишина се добиваат и други бенефити освен смирениот ум.
Се добива присутност, повисока свесност, поголема конекција со душата и подлабока поврзаност со универзумот.
Сите овие искуства со тек на време ќе ви создадат чувство на предност во однос на останатите луѓе, па постои реален ризик вашето его да го искористи тоа и да си замислува дека е повозвишено од сите останати.
Многу често го сведочам ова сценарио, па затоа потребен е опрез и постојана будност во овој процес.
Затоа е и пожелно ова практика секогаш да биде придружена со молитва, за да не држи понизни на земјата, а не високо во облаците.
Не мора тоа да биде некоја специјална молитва, доволно е да искажеме искрена благодарност до универзумот или до Бог, кој како што си милува, што ни дава мир и што ни дава можност, подлабоко да ја спознаеме неговата креација!
И овде ќе го завршуваме ова видео.
А во следното ќе ви раскажам како изгледаше мојата блиска средба со сопствената душа.
Ви благодарам што ме слушавте и се гледаме наскоро!
️Епизода 4: Мојата средба со душата – 1 дел
Ако не сте ги гледале претходните видеа, топло ви препорачувам прво нив да ги погледнете. Инаку, ова што ќе го споделам сега, можеби нема целосно да ви биде јасно.
Кога во состојба на спокојно седење, би слушале некоја тивка и нежна инструментална музика, но со апсолутно смирен ум, импресиите од мелодијата добиваат подруга длабочина. Не е тоа веќе само обична музика, туку е и трансфер на некакви мистични информации.
Во таквите мигови на спокој и длабока опуштеност, сфаќаш дека фреквенцијата на мелодијата има можност да разбуди одредени духовни центри во твоето тело и на некој мистериозен начин да ја обликува твојата внатрешна енергија.
Во тие мои седенки во тишина, на крајот од денот си пуштав по неколку такви песни и ги слушав, но сега со изострени сетила и со подлабоко отворена свесност.
Препознавање
И во еден таков миг, се случи нешто навистина невообичаено. Слушајќи ја музиката, во мојата свесност се случи препознавање.
Слушам и си велам:
Овие звуци ми се некако познати, толку многу ми се блиски, толку многу ме потсетуваат на нешто.
Но на што?
Останав подолго време во состојба на зачуденост, но и благ стремеж да успеам да се сетам од каде ми се познати.
И така слушајќи ја музиката, одеднаш изговорив:
Па дааа! Ова е фреквенцијата на мојата душа!
Уште и си реков:
А како можев да ја заборавам?
Прошетка
Тука би сакал да истакнам нешто интересно.
Иако ги кажав тие реченици, фактички не знаев точно што означуваат. Како еден мал дел од мојата свесност да го направи препознавањето, но поголемиот дел сеуште не го сфаќаше нивното вистинско значење.
И покрај тоа што добив едно длабоко сознание, не ја прекинав активноста, туку продолжив и понатаму да седам и да уживам во мелодијата.
После извесно време, отприлика половина час, откако завршив со сесиите на спокојно седење што ми беа предвидени за тој ден, решив да излезам на една кратка прошетка до блиското паркче, за да ги протегнам нозете од долгото седење.
И токму на таа прошетка, го доживеав неверојатниот настан кој што ви го најавувам веќе неколку видеа наназад.
На таа прошетка, се случи мојата блиска средба со сопствената душа!
Средба
Ако се прашувате што се случи поточно,
најдобриот опис би бил:
Движејќи се по улицата, одеднаш се отвори небото!
Но не во буквална смисла!
Барем не во ова физичка димензија.
Беше тоа повеќе како да се отвори внатрешен простор пред мене, кој се протегаше од моите гради па се до некаде горе над облаците.
И таму, од другата страна на тој простор, беше таа – мојата преубава душа. Вечната љубов на моето постоење..
Љубовта на душата
Во тие моменти на тотална еуфорија, првото прашање што јас си го поставив беше:
Како е можно?
Како е можно такво љубовно битие воопшто да постои?
Нешто толку мило, толку нежно, убаво… но и толку моќно истовремено?
И кога ќе видите каква љубов има душата према вас…
Кога ќе сфатите колку многу и значите, но и колку многу и требате…
Уште и кога ќе ја почувствувате таа нејзина чиста божествена љубов, како целосно ве облева…
Тогаш целото тело ќе ви затрепери, затоа што нема да можете да го издржите тој интензитет на божествена љубов.
Во истиот момент ќе заборавите кој сте, ќе заборавите што сте, ќе заборавите каде сте. За вас, светот ќе престане да постои.
Единствено што ќе остане, е нејзиното присуство и нејзината љубов.
Сеќавање
Ете тоа е битието што вистински недостига во нашите животи.
Недостига нашата Душа!
Можете ли да се сетите на неа?
Постои ли такво битие во вашиот живот, кое нетрпеливо чека повторно да се сретне со вас и да ви каже колку многу му недостигате?
Постои ли?
Подумајте се.
Но не брзајте со одговорот.
И не размислувајте со умот – таму ги нема овие одговори.
Нурнете се во длабочината на своето срце, во длабочината на своите гради и чувствувајте!
Еве, ќе ви помогнам со една музичка асоцијација.
(Музика)
Продолжува…
️Епизода 5: Мојата средба со душата – 2 дел | Вовед во духовната зрелост
(Музика)
Глас:
„Ако ве допре таа музика… ако почувствувавте топлина во градите…тоа е одличен знак…имате активна конекцијата со вашата душа.
Бидете тивки и слушајте.
Продолжуваме со видеото!”
Кога и вие би успеале, на некој начин, да се сетите на вашата душа и бар делумно да го доживеете тоа битие, на начинот на кој јас го доживеав, нема да можете да верувате што се случува.
Затоа што тоа е едно такво невообичаено искуство, кое што е надвор од разумот, надвор од секаква логика, надвор од секаква фантазија.
Ни на крај памет не би можеле да претпоставите како изгледа душата, каде се наоѓа и како звучи нејзината гласовна комуникација. Велам гласовна затоа што има и некој вид телепатска комуникација.
Духовно спознание
При самата средба со душата, некои духовни работи веднаш стануваат потполно јасни, затоа што на некој начин таа ги осветлува со својата светлина.
За мене лично, најдлабоко беше спознанието, дека сите искуства што сме ги доживеале во целата наша еволуција, без разлика какви и да биле: добри, лоши, радосни, тажни…фактички биле само подготовка за ова средба.
Подготовка на нашата личност…
На нашата свесност…
И нашата психа…
За моментот кога конечно, конечно после милиони години еволуција во сепарација, повторно ќе се вратиме во целото и ќе се споиме со нашата душа.
Ете толку е голем овој момент и толку е возвишена ова средба.
Човекот и душата
Второто длабоко спознание кое го добив при средбата со душата, е спознанието каков е всушност вистинскиот однос помеѓу човекот и душата.
Вистинскиот однос не е дека ние луѓето имаме душа, туку обратно, душите како божествени битија имаат човечки дел од себе, кој со доаѓањето во ова физичка димензија го заборава своето потекло и заборава каде навистина припаѓа.
И токму тоа заборавање е причината за сета ова збрка што се случува овде на земјата.
Душата како родител
Душата, на некој начин е нашиот духовен родител, кој во склоп со универзумот, преку различни животни искуства се труди да не води и да не израсне во духовно зрела личност.
Да видиме што е тоа духовно зрела личност, според моите видувања.
Духовно зрела личност
Пред се… тоа е човек кој живее во својата автентична индивидуалност.
Човек кој научил да се потпре на самиот себе.
Кој ги слуша другите луѓе со отворено срце, но не се губи во нивните мислења.
Тоа е човек кој во својата еволуција достигнал ниво на свесност која му овозможува да се сврти кон себе. Да се соочи со тишината во сопствениот ум и да ги погледне своите потиснати емоции. Да ја погледне својата болка и своите стравови.
И сето тоа, не за да се осуди, туку за да ги разбере и да ги ослободи.
Со љубов да ги прегрне деловите од себе,
што некогаш не сакал ниту да ги погледне.
Таквиот човек сега живее со чувство на внатрешен мир, а не со потреба постојано нешто да докажува или некого да осудува.
Душата како родител
Ете тоа е главната цел на нашата душа, да не израсне во таква личност.
Се разбира тоа воопшто не е едноставен процес и не може да се случи преку ноќ, но ако имаме вистинско водство кое ќе ни даде добри насоки, можеме драстично да го забрзаме тој процес.
Фактички, се што ни треба е малку храброст и искрена желба за трансформација. Сите други работи ќе ги намести универзумот.
Продолжува…
️Епизода 6: Мојата средба со душата – 3 Дел | Спојување и благодарност
Спојување
Јас сум имал неколку средби со мојата душа, но една од нив имаше посебно значење и делуваше просветлувачки на мене за многу духовни прашања.
Затоа што тоа не беше само обична средба, туку истовремено беше и спој. Спој помеѓу мене како човек, од една страна, и мојата душа како божествено битие, од друга страна.
Беше тоа:
Спој на два различни светови.
Спој на два различни облици на постоење.
Спој на навидум две различни битија, а сепак едно во суштина.
Божествена алхемија
Овој чин има неописливо значење во постоењето, затоа што се случува многу ретко и претставува една врста на божествена алхемија.
Алхемија преку која, Душата со помош на Духот, го добива своето раѓање во горната вода, односно водата што е над сводот. Истиот тој чин, за човекот претставува духовно просветлување тука долу на земјата.
И токму тогаш целосно се сетив кој сум јас како духовно битие. Се сетив која е вистинската смисла на моето креирање и зошто беа сите тие животи, низ толку многу различни форми на постоење.
Зошто го кажувам сето ова?
Постојат повеќе причини и сега ќе ви набројам неколку од нив.
Првата причина:
За да знаеме како изгледа величенствената средба на човекот со сопствената душа.
Втора причина:
За да сфатиме колку многу сме значајни во универзумот и колку е голем нашиот вистински потенцијал.
Третата причина:
За да ве известам дека без разлика на нашето минато, колку многу грешки да сме направиле, нашата душа има разбирање за сите наши проблеми, за сите наши страдања, за сите наши “погрешни” одлуки.
И пак, неизмерно не сака.
Затоа што нејзината љубов према нас, е безусловна.
Завршеток
Полека стигнуваме до завршетокот на овој серијал од шест видеа, што го имав замислено како отворање за енергиите на душата и тука би сакал да резимирам со неколку завршни мисли.
Завршни мисли
Што и да правиш во животот, колку многу и да бегаш, колку многу и да луташ, на крај повторно се враќаш кон својата душа, затоа што немаш друг дом.
Бидејќи со доаѓањето во ова физичка димензија, ја забораваме нашата душа, јас сакам да ве потсетам дека не сме овде сами и не сме тукутака фрлени на буниште.
Нашата душа е секогаш со нас, само треба повеќе внимание да обратиме на внатрешниот глас, да слушаме внимателно што ни зборува и каде не насочува.
Нашата душа е со нас од почетокот на времето и нестрпливо чека да ја завршиме својата духовна еволуција, за да можеме повторно да бидеме заедно.
И тогаш ќе сфатиме дека таа е делот што ни фали. Ќе сфатиме дека нашата душа е всушност, љубовта која исконски ни недостига уште од почетокот на нашето создавање. Љубов која сме ја барале насекаде во надворешниот свет, а таа цело време била тука, внатре во нас.
Благодарност
Иако сега, сеуште не сме свесни за тоа, ќе дојде ден, кога се ќе стане јасно и се ќе има смисла.
И во истиот тој ден, се ќе биде заборавено.
Сета наша тага…
Сета наша болка…
Сето наше страдање…
Во тие мигови на тотална исполнетост, но и мигови на бескрајна радост…чисто блаженство, единствените зборови што воопшто ќе можеме да ги изговореме, ќе бидат:
Ти благодарам, Господе! 
(Музика)
-Ти благодарам Господе, за сите моменти што ми даде прилика да ги искусам.
-Ти благодарам Господе, што секогаш беше со мене, дури и тогаш кога мислев дека не си.
-Ти благодарам Господе, што ми помогна да ја спознаам вистината.
-Ти благодарам Господе, и целосно се предавам на вољата твоја.
Потрагата заврши!
Крај на серијалот “Отворање”.