Свесност за свесноста
Свесност за Менталното Јас
Тема: Свесност за свесноста
1. Што е свесност
Според мене лично, ако целата духовност треба да се сведе во еден збор, тој несомнено би бил “Свесност”.
Денес често слушаме за свесно родителство, свесно јадење, свесно купување, па дури и свесно користење на социјалните мрежи.
Но свесноста не е само модерен израз, таа е една од најбитните суштински вредности на духовниот пат.
Прв чекор: Што е свесност?
Повеќето од нашите проблеми не доаѓаат од самиот живот, туку од начинот на кој го живееме, од нивото на нашата свесност. Затоа првиот чекор кон свесноста е многу едноставен, но не и лесен: успорување.
Ако сакаме подобро да го разбереме животот и воопшто да ја почувствуваме неговата смисла, неопходно е најпрво да разбереме што значи поимот свесност.
Зошто?
Затоа што главната поента на животот на оваа планета е еволуција на свесноста. Не знам како е на другите планети и дали воопшто постои живот таму, но за Земјата немам дилема, тоа е суштината.
“Животот ќе ви го даде секое искуство што е најкорисно за еволуцијата на вашата свесност. Како да знаете дека ова е искуството што ви треба? Затоа што ова е искуството што го имате во моментот.”
— Екарт Тол
Нашата свесност се развива преку успешно совладување на животните предизвици. Ако одреден проблем упорно ни се повторува, тоа значи дека лекцијата сè уште не е научена.
За подобро да разбереме што е свесност, ќе ја разгледаме преку неколку едноставни примери од секојдневието.
Пример 1: Будност
„Турција: Татко падна во несвест од возбуда кога, по 22 години брак, првпат доби дете. Докторите интервенирале и повторно го освестиле.“
Што е свесност во овој пример?
Најосновната дефиниција гласи:
Свесност е состојба на будност која ни овозможува да регистрираме што се случува околу нас.
Пример 2: Ѓубрето покрај патот
Возам надвор од градот со брзина од околу 50–60 км/ч. Одеднаш, возачот пред мене го отвора прозорецот и без двоумење фрла најлонче со ѓубре покрај патот. Го затвора прозорецот и продолжува да си вози.
Има ли проблем овде?
За него, очигледно нема.
Зошто? Затоа што неговото ниво на свесност не регистрира проблем. Од таа перспектива, сè е во ред: колата е чиста, задачата е завршена.
Но што со ливадата покрај патот?
Ако сите почнеме да фрламе ѓубре на ист начин, патот многу брзо ќе наликува на отворен контејнер.
Овде не станува збор за тоа дали човекот е „лош“ или „глупав“, туку едноставно дека нивото на свесност не му дозволува да согледа поширока слика.
Во овој пример, свесноста може да се сфати како параметар што го одразува човековото однесување, нешто што може да се прикаже на скала од 1 до 10.
Пример 3: Големината на перцепцијата
Замислете ја свесноста како топка.
Ако нашата свесност е со големина на пинг-понг топче, од тоа ниво го живееме животот, читаме книги, носиме заклучоци и донесуваме одлуки.
Ако истата книга ја читаме со свесност со големина на тениско топче, заклучоците ќе бидат поинакви, побогати, подлабоки.
Зошто? Затоа што со поголема свесност имаме поширока и подлабока перцепција. Гледаме нешта што претходно ни биле невидливи.
Истото важи и за примерот со ѓубрето: со поголемо ниво на свесност, станува очигледно дека таквото однесување не е во склад со животот.
Во овој пример, свесноста е нешто што може да биде повеќе или помалку отворено, величина што одредува како некој човек го доживува животот.
Пример 4: Маркетот и светлината
Замислете дека стоите пред голем маркет. Внатре има различни оддели, грицки, здрава храна, хигиена, сè е уредно означено. Но е ноќ, нема струја, а вие имате само мало лед-светло.
Влегувате и почнувате да барате четка за заби. Се движите бавно, се губите, правите кругови.
Потоа замислете дека имате батериска ламба. Веќе гледате подобро, се движите посигурно.
На крај, ги палите сите светла во маркетот. Сè е јасно. Одма знаете каде да одите.
Во овој пример, светлината ја претставува свесноста. Колку е поголема светлината, толку појасно гледаме. Со поголема свесност полесно се движиме низ животот, бидејќи имаме подобра прегледност.
Сите овие примери укажуваат на една едноставна вистина:
Нашето однесување директно зависи од степенот на нашата свесност.
Што е тогаш свесност?
Свесност е пред се состојба на будност и присутност.
Но таа состојба на будност може да има различен интензитет или отвореност, па соодветно го карактеризира човечкото однесување.
Исто така, за свесноста можеме да кажеме дека е вид на животна светлина што ја осветлува нашата перцепција, па колку повеќе се отвора, толку повеќе го гледаме животот онаков каков што е, не онаков каков што мислиме дека е.
Како што се отвора свесноста, почнуваме да забележуваме нови детали, нови односи, нови вистини. Со тоа се менува нашата перцепција, а со неа и нашата реалност.
Се чини дека овој процес нема крај. Секогаш кога мислиме дека сме стигнале „доволно далеку“, следи ново отворање.
И уште нешто важно: Луѓе со слично ниво на свесност, слично го гледаат светот и природно се препознаваат меѓусебно. Ако нивото е многу различно, нема да можат да се сретнат во муабетот или да воспостават вистинска средба.
Оттука и старата поговорка:
„Со кого си, таков си.“
2. Свесноста - срцето на духовниот пат
Во претходниот текст зборувавме за тоа што е свесност и како таа ја обликува нашата перцепција на реалноста.
Сега е време да погледнеме малку подлабоко и да видиме каква улога има свесноста во духовноста.
Свесноста како срж на духовноста
Според мене лично, ако треба да се сведе целата духовност во само еден збор, тој несомнено би бил Свесност.
А веднаш до него би го допишал и зборот Љубов.
Освен Свесност и Љубов, ништо друго не ти е неопходно за да стигнеш до изворот, до душата.
Свесноста и сцената на животот
Свесноста е нешто слично на интелигенцијата. Начинот на кој еден човек ја перципира реалноста зависи, пред сè, од степенот на неговата свесност.
Сите ние имаме одредено ниво на свесност. Кога со тоа ниво ќе се соочиме со одреден животен проблем што не сме во состојба да го решиме, тогаш е јасно дека е потребно да работиме на отворањето на нашата свесност, за еден степен повеќе.
Кога во тоа ќе бидеме успешни, решението почнува да се наѕира, а со тек на време станува очигледно и во кој правец треба да делуваме.
Ова е типичен пример како Универзумот, преку сцената на животот, а во соработка со нашата душа, работи на издигањето на нашата свесност.
Очигледноста како доказ
Најубавата работа кај свесноста е тоа што сè станува очигледно.
Никој ништо не треба да ти кажува. Никој ништо не треба да те убедува. Во ништо не треба да веруваш.
Сè е очигледно.
И токму затоа јас длабоко ја сакам и ја почитувам свесноста.
Кога знаеш дека свесноста постои и кога навистина разбираш што е таа, можеш слободно да заборавиш на сè друго и целосно да се посветиш на нејзиното издигање, односно отворање.
Духовни очи
На некој начин, свесноста ти дава духовни очи со кои можеш да гледаш.
Без свесност, човекот е буквално духовно слеп.
Како се развива свесноста
Свесноста се развива преку успешно решавање на проблемите што животот ги носи пред нас.
Доколку сакаме да го забрзаме овој процес, можеме тоа да го направиме со практикување на методот „Спокојно седење“, кој во својата суштина претставува неподвижно седење во тишина.
Различни нивоа на свесност
Ако генерализираме, би можеле да кажеме дека мнозинството луѓе поседуваат многу слично ниво на свесност. Врз основа на тоа ниво тие ја дефинираат реалноста, а со тоа и духовноста.
Но, кога некој со поинакво, пошироко доживување на свесноста ќе започне да зборува за тоа како ја доживува реалноста, многумина ќе помислат дека тој ја изгубил врската со разумот.
Причината за тоа е едноставна: тој зборува за нешта што повеќето луѓе сè уште не се во состојба да ги регистрираат дека воопшто постојат.
Јазикот на високата свесност
Кога зборуваш од позиција на висока свесност, главниот предизвик е како тоа искуство да го пренесеш на луѓе со пониско ниво на свесност, така што ќе можат да те разберат, а истовремено да не изгледаш како да си луд.
Со ова се соочувале сите просветлени луѓе. Токму затоа тие често користеле параболи во своите искази.
Проблемот не е само во начинот на објаснување, туку и во тоа што постојат нови состојби и нови доживувања кои најпрво треба да се именуваат, а потоа да се објасни нивната меѓусебна поврзаност.
Моето лично искуство
Ова и мене ми се случи.
После едно искрено прашање “Кој сум јас?”, одеднаш искусив состојба на многу висока свесност, но не знаев ниту како да ја објаснам, ниту како да ги именувам работите што ги доживував.
Потоа ми беше потребно значително време за да се едуцирам на темата. Таа едукација не е само интелектуален процес на совладување на материјата, туку и практичен пат, односно искуствено спознавање на различните состојби на свесноста и нивно интегрирање во секојдневниот живот.
Да бидеме свесни дека ова “школа на свесност” не е материја кој се завршува за неколку месеци, ниту пак за неколку години. Тоа е процес кој трае цел живот и според тоа бара сериозен пристап со одредена доза на конзистентност.
Универзумот како свесно битие
Кога ќе успееме да ја издигнеме нашата свесност над границите на она што го сметаме за нормално, една од првите нешта што ги согледуваме е дека Универзумот е свесно битие со сопствена интелигенција, кое раководи со целокупното постоење.
Интересниот дел е што со таа интелигенција не само што може да се комуницира, туку и свесно да се соработува.
Повик кон свесност
Не обидувај се веднаш да разбереш сè.
Доволно е само да забележиш.
Да забележиш како реагираш на животот, како ги доживуваш предизвиците и од кое место во себе ги носиш одлуките.
Свесноста не бара напор, таа бара присутност.
И токму таму започнува духовниот пат.
Тема: Основите на Свесната Духовност
1. ЈАС – центарот на нашето постоење
Постои ЈАС.
Постои ТЕЛО.
Постои РЕАЛНОСТ како надворешен свет.
Ова ЈАС престојува во телото и го користи како возило за движење низ реалноста. Додека телото е возилото, ЈАС е тоа што управува, шоферот што го насочува правецот и ја доживува надворешната реалност.
Ова е истото тоа ЈАС што ги слуша мислите, што ги чувствува емоциите, што го набљудува светот.
Ти што го читаш ова сега, ти си тоа ЈАС.
Од друга страна ЈАС е чувството на внатрешен идентитет што го носиме. Тоа ни дава самосвест, способност да знаеме дека постоиме.
Секој од нас луѓето има свое ЈАС, дури и животните имаат.
Всушност секое живо битие во овој универзум има вакво ЈАС.
Ова ЈАС, навидум обично, секојдневно, всушност е најголемата мистерија во универзумот, што не знам дали некогаш ќе биде целосно осознаена.
Зошто?
Затоа што никој не знае:
Што точно е ова ЈАС?
Кое е неговото потекло?
Што прави ова ЈАС тука?
Целта на овој мој проект е подлабоко да ја истражиме неговата природа и да ги откриеме неговите различни состојби на свесност.
2. Сегашен Момент - што претставува тоа?
Сите ние, пловејќи низ реката на животот, доживуваме различни искуства кои се запишуваат во нашата меморија. Тие изминати моменти постојат како сеќавања во нашиот ум.
Тоа е нашето минато.
3. Присутност - да се биде во сегашниот момент
4. Реалност - која е нашата реалност?
Од се што досега разгледавме, можеме да заклучиме дека едно човечко битие во текот на денот престојува во една од овие две состојби:
5. Свесен и Не-Свесен живот
Кога сме присутни, постоиме во директната, жива реалност.
6. Сонување - животот во менталната димензија
Тема: Мапа на човечката еволуција на свеста
1. Што е ЈАС
Сите луѓе имаат свое ЈАС.
Тоа е нашиот внатрешен идентитет кој ни дава самосвест, способност да знаеме дека постоиме.
Ти што го читаш ова сега, ти си тоа ЈАС.
Но што ќе одговориш ако некој те запраша:
– Кажи ми, кој си ти?
Најверојатно одговорот би бил:
Јас сум човек, маж, татко…
Јас сум програмер, адвокат, доктор, колега…
Јас сум битолчанец, јас сум син на мајка Македонија, шо би се рекло.
И сите овие одговори се вистина.
Тие претставуваат различни идентитети со кои ние се идентификуваме и сето тоа е во ред.
Но дали навистина тоа си ти, или тоа се само улоги што ги играш во животот?
А на кого точно се однесуваат овие улоги?
Има ли некој позади нив?
Токму за ова ќе дискутираме во текстовите што следуваат.
2. Детското Јас
Во раната возраст на човекот, додека е дете, па се некаде до почетокот на тинејџерските години, ЈАС има многу добра поврзаност со сегашниот момент и е прилично свесно за се што се случува околу него.
На пример:
Детето седи на подот и си игра со играчка, а во исто време целата соба ја исполнува со своето внимание и слуша се што се зборува.
Преку овој пример ја опишавме отвореноста на детската свесност.
Карактеристично за сите деца е тоа дека тие се чисти, искрени, нежни, отворени.
Други важни особини на детската природа се:
спонтаност, живост, љубопитност, радост без причина, присутност во моментот.
Кај нив нема калкулација и нема маски.
Но најважното од се, е тоа што тие длабоко чувствуваат.
Па така може да се каже, дека децата додека се мали, се вистински духовни битија.
Друг пример:
Детето може со часови да гледа една мравка како оди по земјата и да биде тука во моментот, заедно со мравката.
За него тоа е цел универзум.
Ете тоа е Детското Јас и тоа е нашата природана состојба.
Или барем некогаш била.
Но каде е сега таа детска природа?
Дали се уште е тука?
Да.
Таа е тука, некаде длабоко во нас и чека повторно да биде откриена.
Повторното пронаоѓање на детската природа е дел од духовниот пат.
Но и покрај ова нивна, речиси совршена состојба, има нешто што им недостига на децата, од еволутивна гледна точка.
Што е тоа?
Им недостига развиен ум, кој може да се носи со секојдневните животни предизвици.
3. Созревањето на умот
Развиениот ум не е важен само за практичниот живот, туку е и многу значаен во духовниот развој.
Зошто?
Затоа што развиениот ум може да “држи” поголема свесност.
А таа свесност му овозможува на човекот подлабоко да ја осознае својата духовна природа.
Само развиен ум може повторно да се запраша:
Кој сум јас навистина?
Умот и мозокот се тесно поврзани.
Тие се како хардвер и софтвер, едно без друго не може да работи.
Па така кога мозокот созрева, умот добива нови способности.
Но тука се случува и едно интересно изненадување.
Колку повеќе созрева мозокот, толку посилна станува “магнетна сила” на умот. Сила која го “влече” ова ЈАС во менталната реалност.
Па така со тек на време, станува се потешко да се излезе од умот.
За разлика од детството, кога излегувањето од умот е многу лесно, со созревањето на мозокот тоа станува речиси невозможно.
На овој начин ЈАС постанува заробеник во менталната димензија.
4. Суспензија на свесноста
Што се случува кога ЈАС ќе остане заробено во менталната димензија?
Се случува суспензија на неговата свесност.
Како резултат на таа суспензија, во голема мера се губи свесното чувство на “Јас сум тука”.
Тоа значи дека ЈАС постепено преминува од свесен во не-свесен облик на постоење.
Со тек на време ЈАС се заборава како свесно присуство и почнува тотално да го променува начинот на кој се доживува себеси.
Во исто време се променува и начинот на кој ја доживува реалноста.
Зошто?
Затоа што во менталната димензија животот се живее преку умот, низ неговите филтри и неговите постојани интерпретации.
На пример:
Додека возиш автомобил, често во нас постои еден внатрешен глас што постојано ги коментира другите возачи.
Ако некој вози поспоро, гласот веднаш може да каже:
“Овој не знае да вози.”
Ако некој вози побрзо, тогаш:
“Овој е луд, брза без врска.”
Ако некој не тргне веднаш на зелено:
“Види го бе, заспа.”
И колку повеќе време поминуваме во умот, толку посилна станува оваа состојба на не-свесност.
Но зошто велиме дека животот во менталната реалност во голема мера е не-свесен?
Затоа што тој што престојува во неа, ја губи свесноста за себе.
Ја губи присутноста.
Па така човекот продолжува да живее, да оди на работи, да зборува, да планира, но сето тоа без вистински да биде присутен во сопствениот живот.
И тука сега се појавува едно многу важно прашање.
Ако ЈАС ја изгубило својата свесност и почнало да живее преку умот…
тогаш кој точно го живее мојот живот?
Хмм.
Дали јас навистина живеам?
Или мојот живот се одвива низ автоматски мисли, реакции и навики?
Има ли некој “дома”?
5. Ментален Јас - нашиот возрасен идентитет
Бидејќи во менталната димензија се живее преку концепти, со тек на време се јавува потреба од соодветен концептуален идентитет за себе.
Па така, преку својот континуиран престој во умот, на едно суптилно и речиси незабележливо ниво, ЈАС започнува да гради ментална слика за себе.
Со тек на време таа слика станува центар на неговото постоење.
Човекот почнува да се идентификува со неа и да се доживува себеси преку неа.
Идентификацијата со ова ментална слика, постепено го прави целосно ментално битие, кое понатаму ќе го викаме Ментален Јас.
Па така Детското ЈАС пополека се повлекува во позадина, а на неговото место доаѓа новиот возрасен идентитет, Менталниот Јас.
Да обратиме внимание дека во суштина тоа е истото ЈАС, но начинот на кој се доживува себеси и начинот на кој ја доживува реалноста е сосема различен.
Менталниот Јас е нов облик на постоење, ментален облик, ментално битие.
Преку мислите, тој постојано работи на креирање “подобрена”, “посигурна”, “повредна” верзија од себе. Слика што треба да биде прифатена, признаена и вреднувана.
Потоа сака на светот да му се претстави токму преку таа слика.
Сака другите да го перцепираат преку неа.
Сака таа да биде видена, потврдена, зацврстена.
И така целиот живот го живее преку таа ментална конструкција, без воопшто да биде свесен дека живее преку слика, а не преку директно искуство.
Тоа е животот на Менталниот Јас.
И тука некаде би сакал повторно да те запрашам:
– Кажи ми сега, кој си ти?
6. Будење на Свесното Јас
Но во текот на нашата еволуција доаѓа момент кога ЈАС почнува да се одделува од мислата.
И со тоа оделување престанува нашата целосна идентификација со мисловниот процес. Престанува и нашата целосна идентификација со Менталниот Јас.
Во моментот кога ќе се случи оваа дистанца од мислата, веќе има нешто што не е ум.
И баш тој момент го означува почетокот на будењето од менталниот сон.
Некој се буди и почнува да набљудува.
Мислите и понатаму постојат.
Емоциите и понатаму се појавуваат.
Животот продолжува како и досега, со сите свои ситуации, но сега постои нешто ново:
Постои НЕКОЈ што сето тоа го гледа.
Тој некој е нашето Свесно Јас.
Тоа не е некоја нова или подобрена верзија од Менталниот Јас.
Не е нов ментален идентитет.
Не е ниту нова ментална слика.
Тоа е првиот чекор кон едно подлабоко ниво на постоење, свесно постоење.
Во исто време, тоа е и моментот кога Менталниот Јас за прв пат станува видлив.
Со тоа добиваме вистинска можност за негова трансформација, бидејќи сега веќе има некој кој што го сведочи неговото дејствување.
Будењето на Свесното Јас е многу значаен чекор во нашата еволуција.
Затоа што неговото присуство ни овозможува да не се идентификуваме веднаш со мислата. Ни овозможува да ги забележиме автоматските реакции, да препознаеме кога Менталниот Јас презема контрола.
За прв пат во нашата еволуција имаме можност за свесен избор, наместо несвесен автоматизам.
7. Утврдување во свесноста
Повеќето луѓе живеат во состојба на целосна идентификација со својот ум, а со тоа и целосна идентификација со својот Ментален Јас.
Тоа значи дека тие се целосно “споени” со своите мисли.
Тие воопшто не се свесни дека размислуваат, туку едноставно се носени од текот на мислите.
Ако умот им каже „Ништо не вредиш“, тие не ја набљудуваат таа мисла, туку стануваат таа мисла.
Така мислата се вградува во сликата за себе и станува дел од идентитетот што го одржува Менталниот Јас.
Будењето на Свесното Јас не значи автоматско ослободувње од стегите на својот Ментален Јас, но значи можност за негово осветлување, а со тоа и можност за негова трансформација.
Бидејќи Менталниот Јас држи голем дел од нашиот психолошки идентитет, колку повеќе го осветлуваме толку повќе внесуваме свесност во нашето постоење.
Несвесното постепено станува свесно.
Со тоа започнува транзицијата од несвесно кон свесно битие.
Таа транзиција од Ментален кон Свесен Јас ќе ја наречеме утврдување во свесноста.
Утврдувањето во свесноста не е нешто што се случува преку ноќ, туку долготраен процес што бара дисциплина, истрајност и внатрешна посветеност.
Но најважната работа е тоа што овој процес бара длабока зрелост на нашиот Ментален Јас, за да може да ја сфати лимитираноста на своето постоење.
Да сфати дека освен ставање на себеси во служба на својата повисока духовна природа, ништо друго нема смисла.
Ова треба јасно да биде согледано.
Целта на утврдувањето во свесноста е да го преместиме тежиштето на нашето постоење од Менталниот во Свесниот Јас, и со тоа Свесниот Јас да стане нашиот примарен центар.
Колку повеќе успеваме во тоа, толку повеќе стануваме свесно битие.
8. Заклучок
Во главниот текст укажавме како ЈАС гради ментална слика за себе и како потоа почнува да се идентификува со неа.
Преку тој процес, ЈАС постепено го менува својот идентитет и станува ментално битие кое го нарековме Менатлен Јас.
Тука е интересно да се забележи дека цело време ние сме тие што ја градиме менталната сликата, а сепак немаме свесност за тоа.
Немаме, затоа што свесноста се суспендира во моментот кога ЈАС останува заробено во умот, односно во менталната димензија.
И тоа е почетокот на менталната машина, тој бесконечен циклус на размислување.
Додека сме во оваа состојба, ние не знаеме дека размислуваме, едноставно ние сме мислата и тоа е се. Ние сме умот.
Проблемите постојано се редат, еден по друг и никако не намалуваат. Никогаш не завршуваат за да можеме конечно малку да здивнеме, да застанеме, да се одмориме.
Изгледа познато, нели?
Кај сите луѓе е речиси исто!
Најинтересната работа овде е тоа што изворно потеклото на ЈАС е од божествена природа.
Тоа е духовно битие, кое поради недостаток на свесност, си “мисли” дека е нешто друго.
Си мисли дека е Менталниот Јас.
Каков превид!
Овде се случува огромен превид, длабок психолошки феномен, кој кога ќе биде согледан од повисоко ниво на свесност изгледа речиси неверојатно.
Но иако Менталниот Јас е несвесно креиран идентитет, тој не е грешка во човекот, туку е неопходна фаза во еволуцијата на свесноста.
Неговото постоење е апсолутно потребно за природниот тек на човечката еволуција.
Зошто?
Затоа што без него нема да има сепарација.
А без таа сепарација нема да има можност за индивидуализација.
Без индивидуализацијата нема оделување од колективниот ум.
А без одвојување од колективниот ум, нема надминување на менталната реалност.
И конечно, без надминување на менталната реалност, нема слобода.
Слобода.
Дали можеби сето ова е заради слободата?
Дали слободата е целта на духовниот пат?
Дали слободата е тоа што длабоко во себе ја посакува секое човечко битие?
Но слобода од кого?, ќе праша некој.
Слобода од умот.
Слобода од сопствениот ментален идентитет.
Слобода од несвесноста.
Тема: Свесност за Менталното Јас
1. Градителот и менталната слика
Градителот е нов поим во “Патот на Душата”.
Менталната слика, иако ја имаме спомнато и претходно, се уште не сме ја разгледале доволно длабоко за да ја разбереме нејзината вистинска улога.
За таа цел, ќе тргнеме од еден едноставен пример од секојдневниот живот.
Кога за првпат комуницираме со некој човек, на било која тема, додека разговорот се одвива, во позадина се случува еден многу суптилен но важен процес.
Еден дел од нас, речиси целосно несвесно, почнува да создава ментална слика за таа личност.
Во зависност од впечатоците што ги добиваме, сликата постепено се обликува:
можеби не развеселил, или не натажил, можеби бил нервозен…
или
имал убав часовник, скап телефон, уредна облека…
сето тоа допринесува да ја создадеме сликата за него.
Секој наш впечаток остава некаква трага.
Колку повеќе време поминуваме со таа личност, толку повеќе таа слика се зацврстува.
И тука доаѓа интересниот момент:
Кога повторно ќе се сретнеме со тој човек, на пример сме излегле некаде на кафе, сега ние не го гледаме човекот директно, таков каков што е во тој момент, туку почнуваме да го гледаме преку сликата што ја имаме изградено за него.
Дали можете да го регистрирате тоа?
Ако внимателно се набљудувате, дали можете да почувствувате дека пред секоја средба, сликата веќе е таму?
Градителот
Делот од нашата свесност што ја гради таа слика ќе го наречеме Градител.
Ваква слика градителот има изградено за сите луѓе што ги познаваме.
Но тоа не се ограничува само на луѓето, туку оди многу длабоко.
Тој гради слика за животните, за селата, градовите, државите, за автомобилите, професиите, успехот, љубовта, парите, иднината, минатото…
Практично за сите поими што постојат во овој свет.
На овој начин градителот создава еден цел посебен универзум за нас.
И баш преку тој универзум ние го живееме нашиот живот.
Па така реалноста што ја гледаме надвор, во голема мера е само одраз на сликите што ги носиме внатре.
Сликите што претходно ги изградил градителот.
Но важно е да се разбере дека тука нема ништо погрешно. Едноставно така се живее во менталната димензија.
Градителот гради.
Гради слики.
Гради концепти.
Менталното Јас ги живее.
Сликата што ја градиме за себе
На многу сличен начин, во зависност од животните околности, нашиот градител има изградено слика и за нас самите.
Потоа ние почнуваме да се идентификуваме со таа слика и веруваме дека токму тоа е нашиот вистински идентитет.
И тука почнува хипнозата.
Хипноза што се создава кога свесноста се суспендира, а вниманието останува заробено во менталната димензија.
Една тивка, повторувачка, секојдневна хипноза.
Јас сум ова, јас сум она, јас вака направив, таков сум јас…
јас можам, јас не можам,
јас вредам, јас не вредам,
јас сум паметен, мене ова ми се случи,
јас сум човек што…,
Сите вакви фрази само се повторуваат механички, а ретко се преиспитуваат, ретко се гледаат подлабоко, ретко се доведуваат во прашање.
Ваквото ЈАС кое поради суспензијата на неговата свесност, почнува да се идентификува со создадената слика, го нарековме Ментално Јас.
Можете ли да го препознаете вашето Ментално Јас?
Можете ли да го забележите во моментите кога без преиспитување повторува:
“Јас сум ова.“
“Јас сум она.“
“Таков сум јас.“
И кога следен пат ќе кажете “јас…“, застанете на момент и видете кој зборува?
2. Менталното Јас и светот на концептите
Кога сме заробени во умот, односно во менталната димензија, постепено стануваме ментални битија и почнуваме да живееме преку концептите.
Бидејќи Менталното Јас, односно нашиот идентитет кога сме во таква состојба, функционира преку овие концепти, духовноста што тогаш ја практикуваме е всушност ментална, односно концептуална духовност.
Што значи ова?
На пример, многу духовни учители велат дека егото е лошо, дека е непријател. И ние лесно го прифаќаме тој концепт, со претпоставка дека тие знаат повеќе од нас.
Потоа читаме духовни книги, гледаме видеа, слушаме подкасти, слушаме за свесност, душа, присутност и многу други духовни поими.
И за сите нив сме изградиле одредени концепти, за тоа што тие претставуваат.
Така во нашата глава, постепено се формира цел еден “духовен свет“ составен од концепти, кои потоа се обидуваме ментално да ги поврземе, со надеж дека ќе стигнеме до некаква голема слика.
Сето тоа со верување дека, ако собереме доволно информации и ако правилно ги сложиме, ќе стигнеме до вистината.
Ова е сосема природен интелектуален пристап и во него нема ништо погрешно.
Но тука важно е да бидеме свесни, дека сето ова се одвива во нашиот ум, односно во менталната димензија.
Духовноста пак, од друга страна, не е ментален конструкт што треба да се разбере, туку жива состојба што треба да се почувствува и да се живее.
Тоа е исто како некој да ни зборува за љубовта.
Ако читаме книги за љубовта, ако истражуваме, ако се обидуваме интелектуално да ја разбереме, со тек на време ќе создадеме некаква претстава за тоа што би можела да биде љубовта.
Но колку и да сме интелегентни, колку и да сме добри во таа наша потрга, колку точни заклучоци и да изведуваме, се додека ДИРЕКТНО не ја искусиме љубовта, нема вистински да знаеме што претставува таа.
Зошто?
Затоа што љубовта не е прашање на интелект, туку на директно искуство.
Исто е и со духовноста.
Тоа е димензија која постои надвор од менталнта реалност.
И како таква не може да биде осознаена преку нашиот ментален идентитет, Менталното Јас.
И тука природно се појавува прашањето:
Како тогаш да стигнеме до директно искуство на духовноста?
Преку тишината.
Тоа е мојот пат.
Затоа што тишината обезбедува простор во кој центарот на нашето постоење почнува да се преместува од Менталното во Свесното Јас.
А само Свесното Јас може директно да ја искуси духовноста.
Прашање за крај:
Можете ли да почувствувате колку од вашата духовност е составена од концепти, а колку од директно искуство?
3. Како се создава Менталното Јас
Менталното ЈАС е нашиот психолошки идентитет, составен од мисли, верувања, улоги и лични приказни, преку кои човекот почнува да се доживува себеси.
Тој е приказната што умот ни ја раскажува, за тоа кој сме ние.
Исто така, тоа е и сликата што ја имаме за себе и во која веруваме дека тоа сме ние.
За подобро да ја разбереме природата на Менталното Јас, важно е да разбереме што се менталните програми и како тие влијаат врз неговото создавање.
Бидејќи менталните програми се основата од која е изграден овој идентитет.
Пример: тригодишна возраст
Иако се уште си мал, со твојата детска свест почнуваш да согледуваш дека ако си “добар” ќе бидеш пофален, гушнат, ќе добиеш внимание и љубов.
Но ако твоето однесување не е во склад со тоа што се очекува од тебе, тогаш ќе добиеш поинаков однос, ќе те искараат, ќе те корегираат, ќе почувствуваш дистанца.
Но кој е тој на кого треба да му се допаѓаш?
Или поинаку да го поставиме прашањето:
На таа рана возраст, со кого го поминуваш најголемиот дел од твоето време?
Најчесто тоа е мајката.
Таа е првиот учител, кој со најдобри намери, те учи како треба да се однесуваш за да израснеш во „нормален“ член на заедницата.
Но ако се погледне од непристрасен агол, многу лесно ќе се забележи дека преку тоа учење, мајката всушност ги пренесува своите уверувања на детето.
А токму тие уверувања се нејзините ментални програми.
Па така постепено, нејзините програми стануваат и твои програми.
Значи овде се случува еден процес на копирање на “софтверот” од нејзиниот во твојот ум.
Copy / Paste.
И тоа така продолжува понатаму:
Татко ти, нови програми.
Баба и дедо, нови програми.
Градинка, нови програми.
Училиште, нови програми.
Општеството, нови програми.
Работа, нови програми.
Сега имаш 35-40 години.
Имајќи го во предвид досега изнесеното, кажи ми, кој си ти?
Во еден голем дел, ти си менталната слика за себе што си ја изградил преку сите овие програмирања.
А како што гледаме од примерот, таа слика е често само копија на колективниот ум.
Клучно за свесноста
Многу важно е да се забележи, дека сето ова се случува во менталната димензија и најчесто на несвесно ниво.
Несвесно, затоа што ние немаме свесност дека процесот се одвива, се додека еден ден не забележиме дека веќе имаме одреден идентитет.
И тогаш неизбежно се поставува прашањето:
Како стигнав овде? Што се случи?
Се случи процес во кој ЈАС, поради суспензија на својата свесност во менталната димензија, почнало да се идентификува со менталната слика за себе.
Така е создадено нашето Ментално Јас.
Прашање за крај:
Можете ли да го препознаете процесот во себе? Кои програми ве обликуваа, а кои сте ги прифатиле несвесно?